Het Heelal



Het heelal is een ongrijpbaar iets, het is zo groot dat je niet kan bevatten hoe groot het is. Als je er even over nadenkt is het al een volkomen idioot idee dat je met een raket naar de maan kan vliegen. De eerst tien kilometer is nog gewoon lucht, alhoewel je na een kilometertje of 6 al amper meer kan ademhalen omdat de lucht zo ijl is geworden. Daarna moet je de dampkring door en dan is er dus echt niks meer. Zelfs de zwaartekracht valt weg. Verder zweef je wat rond in je cabine. Ze waren in 1969 al zo ver dat dit allemaal kon. De raket zoeft door de ruimte met een snelheid van 20.000 km per uur, ongeveer 5,5 km per seconde, dat schiet wel op natuurlijk. Dan kom je op de maan aan, je raketje landt voorbeeldig en je stapt uit. Je spreekt wat legendarische woorden, schept wat zand in een emmer, maakt eens een dansje en vliegt weer terug.

Maar dan naar de zon, dat wordt warm, want de zon is eigenlijk voornamlijk gas in een soort kernbomachtige effectenwolk.
Licht van de zon doet er acht minuten over om bij de aarde te komen en om ons daar veel genoegen te verschaffen op leuke terrasjes. Eens kijken, licht gaat 300.000 km per seconde, x 60 x 8 is dat dus dat de zon 144.000.000 kilometer van ons vandaan staat. Dat zijn nog eens afstanden. De zon is de ster die het dichtst bij de aarde staat. En 's nachts kan je wel zien dat het niet de enige ster is aan het firmament, en dat zijn nog alleen maar de zichtbare objecten. Het heelal zit vol met onduidelijkheden.

Het is nu zo'n 13,7 miljard jaar oud en bestaat voor 4 procent uit gewone atomen en moleculen, voor 23 procent uit mysterieuze donkere materie en voor 73 procent uit een onbegrepen donkere energie die als een soort antizwaartekracht de uitdijing van het heelal versnelt.
En daar moeten we het dan maar mee doen.