Index




Herinneringen aan Bilthoven



14 november 2000

  

Al een paar maanden rij ik van Utrecht naar Amsterdam langs het bord "Bilthoven/Maartensdijk" en dan denk ik "daar moet ik nog eens langs", en vandaag moest dat dan maar gebeuren.

Nimrodlaan


  Eerst naar de Nimrodlaan waar we, toen ik een jaar of vier was, een jaar gewoond hebben. Op de plattegrond van Bilthoven ligt het redelijk in het centrum, voor een oude nieuwbouwwijk in zo'n kleine gemeente die ook nog in een lintbebouwing staat niet zo vreemd, maar als je vier bent heb je totaal geen idee van dat soort begrippen. Verrassing n was, dat Nimrod met een d is, ik heb dat nooit gelezen natuurlijk.
Ik wist het huisnummer niet en ik kon me niet herinneren waar het was, zo bleek. Volgens mij woonde we drie huizen van de hoek en ging ik wel eens spelen bij een ouder echtpaar op de hoek, die hadden auto's of Lego of zoiets. Rieten vloermatjes die altijd los zaten en een beeld van de keuken die op de tuin uitkomt, ik heb nog eens boven aan de trap gezeten om naar de gesprekken op een feestje te luisteren, maar veel is er niet aan materiaal. Heb ik niet ook de bof daar gehad? of heb ik dat van een foto?

terug

Bilthoven


  Weer verder in m'n oude Volkswagentje, dat kan je op vierjarige leeftijd ook niet bedenken. De "Inventum"-fabriek, net voor het spoor weet ik nog, was om te lopen erg ver. Bas was ooit een keer weggelopen helemaal tot daar. Ver en erg groot in mijn idee, die fabriek en we hadden er ook iets van, een koffiezetter of fluitketel die daar vandaan kwam.
Door de kwartierenbuurt heen, eigenlijk allemaal hofjes in een half rondje, kwam ik langs de nieuwe huizen met de schuine daken aan de bosrand. Ze zullen wel vijfentwintig jaar oud zijn ondertussen, maar ze blijven nieuw, alsof ze er niet horen.

terug

Pieter de Swartkwartier


  Ik reed er eerst langs, want er zijn meerdere kwartieren in n hofje geplaatst. Meteen zie je dat het hekje nog hetzelfde is van nummer 29 en het pleintje is natuurlijk vertrouwd terrein. De mensen die aan weerszijde van het plein wonen, Lieke en Maaike met ruzinde ouders(van horen zeggen), onze saaie buren met een klein kindje, Peter met vrouw en twee zoontjes, voor z'n werk spelend op een tuba. Aan de overkant van het plein de man die in een gek land had gewoond en aan auto's prutste; links naast ons (achter uit het huis kijken) het huis waar we wel eens belletje trokken, zodat die man een keer achter ons aan holde en viel, toen waren we toch wel een beetje bang.
Toch concentreert alles zich op losse beelden, zo'n pleintje, een hond voor n dag, de konijnen in het konijnenhok, hard wegrijden na een ruzie van p en m en het aanplanten van de derde kerstboom in de voortuin.
  Talloze malen ben ik naar bed gebracht, is er voorgelezen, ben ik naar school gefietst en hebben we in het bos gewandeld. Ook heb ik lezen en rekenen geleerd en abstract denken(?).
En vertrouwen in de mens hebben en blokfluiten. Helaas is het erg moeilijk om concrete beelden te construeren, misschien ook wel omdat je niet abstract kan denken; je overziet de dingen niet.
Gelukkig kan ik dit nu in een minuut bedenken, anders zullen die mensen ook wel denken....


terug

Het Bos


  Dat was het dacht ik, maar ik kon niet aan het bos voorbij. Dolgraag zou ik het sluisje zien maar dat kon ik toch niet vinden. Toen maar op zoek naar de onbewaakte spoorwegovergang, waar je overheen moest om naar het zwembad te kunnen. Hier moet dezelfde trein rijden als bij de "Inventumtreinovergang". Nooit bij stilgestaan. De overgang kan ik trouwens niet vinden, razend ingewikkeld bos voor een zesjarige, maar ik vind wel beukenootjes; eetbaar maar gortdroog, probeer er maar n.
Het is een heerlijk rustig bos om te wandelen en het verleden te bespiegelen, je komt haast niemand tegen en je kan overal denken:"ken ik dit?". Zelden waar, maar vroeger zal ik wel meer oog voor openknappende zaadjes, heb je in Schoorl trouwens ook, hebben gehad. Maar nu wordt het te koud dus lekker in de auto met de radio aan.

terug

Maartensdijk


  Een vreemde speling van het lot wil dat Maartensdijk door mijn hoofd graag St.Maartensdijk genoemd wil worden. Zo worden toch nog twee werelden verenigd.
Ik vond de overgang naar een nieuwe school in Alkmaarwel gek maar ik heb niet onder de verhuizing geleden heb ik het idee en ik ben, geloof ik, de enige die daar iets zinnigs over kan zeggen. (hersenspinsel)
Ik nam dezelfde weg terug om ook Maartensdijk te bezoeken, maar op de heenweg had ik het huis van de baron niet gezien dus ik verwachte niet dat dat nog lukken ging; niets bleek minder waar.

terug

Landhuis


   Prachtig in de vrije natuur stond daar het landhuis. Ik zette de auto bij het Koetshuis (Koetshuis? Nooit van gehoord, maar dat bleek er naast te zitten. Het meertje met de prachtige rodondenderons was iets kleiner en er zat opeens een sloot aan vast. Er gebeuren vreemde dingen hier. Er is niemand binnen in het landhuis dus het bezichtigen van de knipkamer met kruidkoek, het kamertje met kolen en de veranda blijven onbesproken. Evenals alle zolderkamers met wasgoed en raadselachtigheden.
Zou die drugsgebruikende zoon van de baron er nog wonen? Wormen kwamen er uit z'n ogen. De baron heb ik overigens nooit gezien. En Martine heeft ook verteld van marsmannetjes die je op kunnen stralen. Dat waren wel wat onrustige nachten daarna.
Oh ja de breimachine! ook nooit werkend gezien, maar wat een machtig interessant apparraat.

terug

De Tuin


  De tuin ziet er in de herfst wel een beetje kaal uit, maar wel zonder molshopen. Jan zette van die enge klemmetjes in zo'n gangetje zodat de mol stikte, terwijl een mol hele mooie gangetjes kan maken, trouwens ook leuk om dicht te stampen, moet je ze volgen en je zakt een klein stukje omlaag, maar ze hoeven niet dood natuurlijk.
De plek waar ik als stadsmens ooit een boomhut heb gemaakt (dat van dat stadsmens vond ik vroeger ook al, een beetje ongeschikt voor deze handenarbeid, maar toch maar mooi een boomhut), die plek is op nog geen twintig meter afstand van het huis!, wat een spanning. Het rook daar nog wel hetzelfde: mossig.

terug

Droom


  Maar toen ik doorliep zag ik rechts over het bruggetje een huisje staan. En ik herinnerde me opeens een droom van een halfjaar geleden; het was oorlog en ik hield mij met nog iemand anders, misschien Bas wel, schuil in die hut. De hut was veel groter dan in het echt en er moest vanalles verbouwd worden, of we waren bezig een ingewikkelde constructie met donker hout te maken(dit keer niet met de Workmate), verder kan ik me het niet herinneren maar het geeft wel een beetje vreemd gevoel. Er was iemand het dak aan het schoonmaken dus ik kon er niet echt bij. Ik vond het ook weer genoeg, dus mooi weer naar huis.

terug

Conclusie


  Conclusie?dat kan helemaal niet; dit is slechts een schets van een paar jaar in Bilthoven, heel jong en misschien komt er veel terug als je met iemand praat of mensen uit die tijd ziet. Ook is het onmogelijk, lijkt mij, om met de ogen van nu, de Erik van toen te classificeren, en gelukkig maar, het zou alles vreselijk saai maken. Voor een breder beeld kunnen Joke en Henk van der Weijden zorgen.
Voor contact met mij mail je naar: Erik van der Weijden.

terug

Terug naar het begin