Index
|
Herinneringen aan Bilthoven
14 november 2000
Al een paar maanden rij ik van Utrecht naar Amsterdam langs het bord "Bilthoven/Maartensdijk"
en dan denk ik "daar moet ik nog eens langs", en vandaag moest dat dan maar gebeuren.
Nimrodlaan
Eerst naar de Nimrodlaan waar we, toen ik een jaar of vier was, een jaar gewoond hebben.
Op de plattegrond van Bilthoven ligt het redelijk
in het centrum, voor een oude nieuwbouwwijk in zo'n
kleine gemeente die ook nog in een lintbebouwing staat niet zo vreemd, maar als je vier
bent heb je totaal geen idee van dat soort begrippen. Verrassing één was, dat Nimrod met
een d is, ik heb dat nooit gelezen natuurlijk.
Ik wist het huisnummer niet en ik kon me niet
herinneren waar het was, zo bleek. Volgens mij woonde we drie huizen van de hoek en ging ik
wel eens spelen bij een ouder echtpaar op de hoek, die hadden auto's of Lego of zoiets.
Rieten vloermatjes die altijd los zaten en een beeld van de keuken die op de tuin uitkomt,
ik heb nog eens boven aan de trap gezeten om naar de gesprekken op een feestje te luisteren,
maar veel is er niet aan materiaal. Heb ik niet ook de bof daar gehad? of heb ik dat van een
foto?
Bilthoven
Weer verder in m'n oude Volkswagentje, dat kan je op vierjarige leeftijd ook
niet bedenken. De "Inventum"-fabriek, net voor het spoor weet ik nog, was om te lopen erg ver. Bas
was ooit een keer weggelopen helemaal tot daar. Ver en erg groot in mijn idee, die fabriek
en we hadden er ook iets van, een koffiezetter of fluitketel die daar vandaan kwam.
Door de kwartierenbuurt heen, eigenlijk allemaal hofjes in een half rondje, kwam ik langs de
nieuwe huizen met de schuine daken aan de bosrand. Ze zullen wel vijfentwintig jaar oud zijn
ondertussen, maar ze blijven nieuw, alsof ze er niet horen.
Pieter de Swartkwartier
Ik reed er eerst langs, want er zijn meerdere kwartieren in één hofje
geplaatst. Meteen zie je dat het hekje nog hetzelfde is van nummer 29 en het pleintje is
natuurlijk vertrouwd terrein. De mensen die aan weerszijde van het plein wonen, Lieke en Maaike met
ruziënde ouders(van horen zeggen), onze saaie buren met een klein kindje, Peter met
vrouw en twee zoontjes, voor z'n werk spelend op een tuba. Aan de overkant van het plein
de man die in een gek land had gewoond en aan auto's prutste; links naast ons
(achter uit het huis kijken) het huis waar we wel eens belletje trokken, zodat die man een keer
achter ons aan holde en viel, toen waren we toch wel een beetje bang.
Toch concentreert alles zich op losse beelden, zo'n pleintje, een hond voor één dag, de
konijnen in het konijnenhok, hard wegrijden na een ruzie van pà en mà en het aanplanten van de
derde kerstboom in de voortuin.
Talloze malen ben ik naar bed gebracht, is er voorgelezen, ben ik naar school gefietst en
hebben we in het bos gewandeld. Ook heb ik lezen en rekenen geleerd en abstract denken(?).
En vertrouwen in de mens hebben en blokfluiten. Helaas is het erg moeilijk om concrete
beelden te construeren, misschien ook wel omdat je niet abstract kan denken; je overziet
de dingen niet.
Gelukkig kan ik dit nu in een minuut bedenken, anders zullen die mensen ook wel denken....
Het Bos
Dat was het dacht ik, maar ik kon niet aan het bos voorbij. Dolgraag zou ik
het sluisje zien maar dat kon ik toch niet vinden. Toen maar op zoek naar de onbewaakte
spoorwegovergang, waar je overheen moest om naar het zwembad te kunnen. Hier moet dezelfde
trein rijden als bij de "Inventumtreinovergang". Nooit bij stilgestaan. De overgang kan ik
trouwens niet vinden, razend ingewikkeld bos voor een zesjarige, maar ik vind wel
beukenootjes; eetbaar maar gortdroog, probeer er maar één.
Het is een heerlijk rustig bos om te wandelen en het verleden te bespiegelen, je komt haast
niemand tegen en je kan overal denken:"ken ik dit?". Zelden waar, maar vroeger zal ik wel meer
oog voor openknappende zaadjes, heb je in Schoorl trouwens ook, hebben gehad. Maar nu wordt het te koud
dus lekker in de auto met de radio aan.
Maartensdijk
Een vreemde speling van het lot wil dat Maartensdijk door mijn hoofd
graag St.Maartensdijk genoemd wil worden. Zo worden toch nog twee werelden verenigd.
Ik vond de overgang naar een nieuwe school in Alkmaarwel gek maar ik heb niet onder de verhuizing
geleden heb ik het idee en ik ben, geloof ik, de enige die daar iets zinnigs over kan zeggen.
(hersenspinsel)
Ik nam dezelfde weg terug om ook Maartensdijk te bezoeken, maar op de heenweg had ik het
huis van de baron niet gezien dus ik verwachte niet dat dat nog lukken ging; niets bleek
minder waar.
Landhuis
Prachtig in de vrije natuur stond daar het landhuis. Ik zette de auto bij het
Koetshuis (Koetshuis? Nooit van gehoord, maar dat bleek er naast te zitten. Het meertje
met de prachtige rodondenderons was iets kleiner en er zat opeens een sloot aan vast. Er
gebeuren vreemde dingen hier. Er is niemand binnen in het landhuis dus het
bezichtigen van de knipkamer met kruidkoek, het kamertje met kolen en
de veranda blijven onbesproken. Evenals alle zolderkamers met wasgoed en raadselachtigheden.
Zou die drugsgebruikende zoon van de baron er nog wonen? Wormen kwamen er uit z'n ogen.
De baron heb ik overigens nooit gezien. En Martine heeft ook verteld van marsmannetjes
die je op kunnen stralen. Dat waren wel wat onrustige nachten daarna.
Oh ja de breimachine! ook nooit werkend gezien, maar wat een machtig interessant apparraat.
De Tuin
De tuin ziet er in de herfst wel een beetje kaal uit, maar wel zonder molshopen.
Jan zette van die enge klemmetjes in zo'n gangetje zodat de mol stikte, terwijl een mol
hele mooie gangetjes kan maken, trouwens ook leuk om dicht te stampen, moet je ze volgen
en je zakt een klein stukje omlaag, maar ze hoeven niet dood natuurlijk.
De plek waar ik als stadsmens ooit een boomhut heb gemaakt (dat van dat stadsmens vond ik
vroeger ook al, een beetje ongeschikt voor deze handenarbeid, maar toch maar mooi een boomhut),
die plek is op nog geen twintig meter afstand van het huis!, wat een spanning. Het rook daar
nog wel hetzelfde: mossig.
Droom
Maar toen ik doorliep zag ik rechts over het bruggetje een huisje staan.
En ik herinnerde me opeens een droom van een halfjaar geleden; het was oorlog en ik hield mij
met nog iemand anders, misschien Bas wel, schuil in die hut. De hut was veel groter dan in
het echt en er moest vanalles verbouwd worden, of we waren bezig een ingewikkelde constructie
met donker hout te maken(dit keer niet met de Workmate), verder kan ik me het niet
herinneren maar het geeft wel een beetje vreemd gevoel. Er was iemand het dak aan het
schoonmaken dus ik kon er niet echt bij. Ik vond het ook weer genoeg, dus mooi weer naar huis.
Conclusie
Conclusie?dat kan helemaal niet; dit is slechts een schets van een paar jaar in
Bilthoven, heel jong en misschien komt er veel terug als je met iemand praat of mensen uit
die tijd ziet. Ook is het onmogelijk, lijkt mij, om met de ogen van nu, de Erik van toen te
classificeren, en gelukkig maar, het zou alles vreselijk saai maken. Voor een breder beeld
kunnen Joke en Henk van der Weijden zorgen.
Voor contact met mij mail je naar: Erik van der Weijden.
|