Powerzone


De Powerzone is een hippe dancing in het oosterlijk gedeelte van Amsterdam. Verscholen op een industieterrein dat gedomineerd wordt door Gamma's, Halfordsen en dat soort winkels die de massa kunnen behagen, staat een machtig zwart gebouw waar de functie niet uit af te lezen valt. Als je bij de McDonalds de inrit neemt om 1.00 's nachts kom je terecht in een gebied wat gerund wordt door beveiligheidsdiensten, taxichauffeurs en portiers.
Op de fiets aankomen is al verdacht en het percentage BMW's en Mercedessen neemt schrikbarend toe naarmate je het pand dichter naderd. Bij het gebouw is het niet veel lichter dan de omgeving maar het geglinster van emblemen en barse stemmen verraadt de belangrijkheid van klasseverschillen tussen de diverse bevolkingsgroepen.

Bij de ingang wordt er een strict onderscheid gemaakt tussen genodigden en het gepeupel. Niettemin slagen de meeste groepen mensen erin het pand te betreden. Na metaaldetectie, entree-inning, garderoberituelen en het je laten welgevallen van grondige observaties door het personeel ligt de weg naar de vrijheid open.

De ronddartelende lichtflitsen beloven de nacht tot een groots festijn te maken. DJ's hebben hun plaatsen ingenomen en vertoeven reeds in hun ongenaakbare DJdomein. Verheven boven alles en iedereen mixen ze de nacht aan elkaar. Weg van de aarde. Naarmate de nacht vordert worden de beats indringender en is er geen ontkomen meer aan: The Powerzone gaat uit z'n dak. Lichtexplosies worden afgewisseld met onpeilbare duisternissen die nachten als dit kenmerken. De zintuigelijke indrukken worden door elkaar gehusseld zoals dat voorheen in de geschiedenis onmogelijk was. Nog nooit is het visuele gestel van een mens zo op de proef gesteld, nooit raakte de gehoorsorganen zo dicht de waanzin.

De modieus aangekleedde mannen en vrouwen lijken geen enkele moeite te hebben hun omgeving in overeenstemming te brengen met hun gevoel. Iedereen schijnt het mateloos naar z'n zin te hebben. Voornamelijk met het observeren van elkaar en het beoordelen of er een geschikte bedpartner mee naar huis genomen zou kunnen worden. De danspasjes die het daarbij behorende gedrag kenmerken zijn verbluffend eenvoudig. Er wordt niet wild met de heupen bewogen zoals we dat kennen uit de Afrikaanse culturen, er worden geen vernuftige danspassen uitgediept zoals de salsascene ons heeft voorgespiegeld, noch lijkt er sprake te zijn van een harmonisch, danwel melodische inzicht of betrokkenheid waar het Europese cultuurgoed ons mee heeft behebt. Niets van dit alles.
Waar ligt toch het doel van dit dansen? Een contact tussen verschillende cultuurgroepen lijkt nou niet het directe doel en het etaleren van de gymnastische danwel artistieke vermogens kunnen al helemaal niet tot de doelstellingen gerekend worden. Nee, slechts het protserig voordoen van jezelf als huwelijkskandidaad en een image als stoere bink of gewillige meid wordt hier geŽtaleerd. Liefst in groepsverband worden de gebeurtenissen besproken en beoordeeld. Dat de meesten zonder partner naar huis gaan kan beter onvermeld blijven.

De onwezelijkheid van deze samenkomsten is allang geen item meer voor de feestgangers, een gedachte aan het wezen van het bij elkaar zijn of de uitwisseling van een ideaal wordt niet geuit. De leegheid en contactarmheid stralen er van alle kanten van af. Niet dat dat nou veranderd moet worden hoor, iedereen moet lekker zelf weten wat 'ie doet.
Overigens was ik daar zelf omdat ik een missie had: