De Sneeuwgod



Het antwoord op de vraag waarom het sneeuwt is dat het sneeuwt omdat de de sneeuwgod dat zo wil, ze hadden het trouwens al voorspeld, de weergoden, dat het zou gaan sneeuwen. De sneeuwgod liep al een tijdje wat gespannen rond en dan weet iedereen al hoe laat het is. De aardbewoners gaan genieten van een prachtige nieuwe en witte wereld; "wat zullen ze blij zijn", zag je iedereen hier al denken. En dat was ook zo, maar de sneeuwgod blijft een beetje onrustig. En dat is dan weer minder fraai nieuws, want dat kan nog wel eens betekenen dat de aarde oversneeuwd wordt. Maar ja ook een god mag af en toe wel eens een lolletje hebben.

De sneeuwgod heeft trouwens een gekke naam, namelijk Wans. Vader Hans en moeder Wanda vonden dat een prachtige combinatie van hun eigen namen, hoewel ze het een beetje oneerlijk vonden dat Hans maar n letter hoefde in te leveren en Wanda twee, maar uiteindelijk waren ze allebei toch wel tevreden over de naam. Alleen Wans was niet echt tevreden, hij wilde liever Angelique heten, en inderdaad ja... dat heeft zo z'n consequenties om Angelique te willen heten. Je heet niet zomaar Angelique en zeker niet als je als een Wans geboren bent. Eerst kijken je ouders je raar aan en daarna valt de hele buurt over je heen, en als je weten wilt in wat voor buurt Wans opgroeide: het was de godenwereld, idereen liep daar rond, Zeus, Apollo, Hades, Wodan, Elvis, je kan zo gek niet opnoemen of hij/zij was er. Wans was de eerste god van de sneeuw, er was wel al een tijdje bekend dat er eentje nodig was, zeker in Stockholm en Helsinki hadden ze wel door dat het zo niet langer kon, z veel sneeuw en geen n god? Z kenden ze het godenrijk niet. Wans moest het maar op zich nemen had het godenbestuur besloten op velerlei verzoek. Wans was rustig, kende zelfs al wat romantiek en zijn lievelingskleur was wit. Verder kon Wans weinig anders en voelde zich een beetje miskent. Reden genoeg een sneeuwgod aan te stellen. Mijn God, wat was Wans gelukkig de eerste tijd, hij liet overal wat kleine vlokjes vallen, en de wereld was weer wit, zulke prachtige witte landschapjes had hij zich niet eens durven voorstellen, en alles werd wr op zijn aanwijzingen.

Zo tekende het leven van Wans zich af, tot de ontevredenheid begon te knagen, niet onbekend bij goden overigens, maar bij onze vriend sloeg het noodlot werkelijk keihard toe. Opeens voelde hij het, hij was moederziel alleen in zijn eigen witte wereld die hij alleen nog maar witter kon krijgen, en zonder de zonnegod zou er niets veranderen. Wat was er aan de hand? Hoe kon Wans weer onder de goden komen zonder gezichtsverlies? Wie was Wans eigenlijk? Grote vragen die niet zomaar opgelost zijn. Angst maakte zich meester van onze held. Was dit wel werkelijk wat hij wilde? Hij wist het niet meer. Niet vreemd overigens; zou JIJ het weten? Wans verschanste zich. Niet in bed, niet in een kast, niet achter de muren die zo talrijk waren in het godenrijk maar in de mensenwereld, ondoorzichtig voor de goden, ook een wereld waar je als god niet wilt zijn. Een wereld vol mensen. Verwarrend kwamen ze over de aardlingen, vervuld van een vreemd soort verlangen ook een god te worden maar tegelijk zondigen tegen alle regels die ze zelf hadden uitgevonden. God konden ze toch niet worden als je niet gepredestineerd was, dus waarom zou je je er druk om maken? Maar goed, voor Wans was dit even een veilige plek. Eventjes nadenken.

Er viel tijdenlang geen sneeuw meer, maar eigenlijk kon het niemand wat schelen, behalve voor de kinderen die wilde sleetjerijden of een mooie sneeuwpop wilde maken bleef de sneeuwvreugede uit, maar wat kan je er aan doen als de sneeuwgod opeens verdwenen is... Wans keek de zaak eens wat aan, en hij keek nog eens, maar zag geen oplossing. In de mensenwereld was hij net als iedereen, verder een weinig opvallende verschijning (hij was nameljk onzichtbaar voor mensen), en hij werd eenzamer en eenzamer, "Kan het erger?" vroeg hij zich af. En het kon erger, de vrolijkheid, de hoop en het menselijk verlangen begon hem zo tegen te staan dat er een moment kwam waarop alleen de allerwezelijkste beslissing doorgevoerd kon worden: God zijn of geen god zijn.. ( op z'n engels is dat...) En daar zat Wans. Getergd. Klam Zweet. Paniek. Geen uitweg. En wat doe je als je in zo'n situatie zit? Nee, niet bidden... je laat je TOORN gelden. De WRAAK zal zoet zijn. Een spoor van vernielingen zal aangericht worden, vele slachtoffers zullen er te tellen zijn en de geschiedenis zal gedrengd worden in de woorden van gruwelijkheden die tot dan toe nog niet hadden plaatsgevonden. Angst zal regeren. Was dat zijn toekomst? Dat wilde Wans niet, dan nog liever mens worden...

Wat Wans nog niet wist op dat moment was dat de oplossing voor zijn problemen zo dichtbij was, de oplossing was Wans zelf. Eerst gedreven door een smachtende ambitie om de mooiste sneeuwlandschappen te creren, vond Wans uiteindelijk zijn geluk in het menszijn. En als je dan toch mens moet worden, waarom dan geen gelukkig, tevreden met zichzelf soort mens. Je hebt toch de keus. Wans begon te denken aan het perfecte mens om te zijn, maar sloeg zich meteen al voor de kop, waarom meteen die ambitie, die zelfzucht, dat altijd maar beter willen. Hij wilde een mens zijn met de gebruikelijke zwakheden, getekend door het leven en wanhopig of stralend als het zo uitkomt. En iemand die kan delen met anderen. Zoekend naar een doel zoals hijzelf altijd gedaan had, een invulling, dat kleine beetje erkening waar je op kan hopen, en waarschijnlijk ook wel te vinden kan zijn, moet ook voor de nieuwe Wans wel te bereiken zijn. Wans was gelukkig, hij wist wat er gebeuren moest.

Maar Wans was een god, nog steeds ondergedoken in de mensenwereld, onzichtbaar voor iedereen, en nu was het zaak om mens te worden en niet zo maar een mens, nee, Wans wilde dus Angelique worden, want Angelique leek om de best passende naam voor het nieuwe mens. Moest Angelique echter wel een nieuw mens zijn of kan je het lichaam van iemand anders gebruiken? Het maakte Wans geen moer uit, dus hij gebruikte gewoon iemands lichaam om zijn voorkomen als Angelique vorm te geven. De Machteld die er al in woonde wist van niks, behalve dat ze een geheim dubbelleven ging vervullen als Machteld/Angelique combinatie. De twee vrouwen kwamen elkaar nooit tegen. De goden ondertussen waren woedend, "wat is dit voor flauwekul", plachten ze tegen elkaar te zeggen, soms gniffelde er wel n, maar die werd dan genegeerd, dit zijn tenslotte serieuze zaken. "Maar," zeiden de goden, "het kan toch niet waar zijn dat je je ongestraft als mens kan uitgeven?". En er ontsproot zich een werkelijk ongevenaarde discussie over het zijn. Het zijn van god dus. En over het zijn van god als mens, en over het wezenlijke van god zijn. De fuck was dat Wans zich al had ingelaten met het menszijn vrdat er regels waren over de zondigheid, en je kan alleen zondig zijn bij overtredingen die bewust plaatsvinden ( het godenrijk was niet benvloed door de katholieke kerk) en ook als zondig gekwalificeerd worden. De weg der goden werd spiegelglad. Moest Wans gestraft worden? JA! Dat kan toch niet zomaar, om je godheid in te ruilen voor een menserig iets? De goden moesten alleen erg lang nadenken over een passende straf voor de afvallige. De eerste straf was dat hij zijn godendom over de sneeuw niet kwijt zou raken, die godgruwelijke verantwoordelijkheid (waar wij vaak mee te maken hebben) bleef bij Wans/Angelique en vanuit menselijk perspectief is niet te overzien wat goed is en slecht. Als verantwoordelijke god zal je dus langzaam gek worden tenzij je de aloude vraag van wat goed is en wat slecht oplost...Nog steeds valt de sneeuw op de meest willekeurige momenten, dus ik geloof dat Wans nog steeds niet helemaal geschikt is voor de taak. Verder blijft een god onsterfelijk, voor onze Wans geen gemakkelijk vooruitzicht, maar de ergste straf die de goden Wans konden aandoen was verliefdheid. Wans/Angelique werd gedurende de eerste periode gruwelijk verliefd op Machteld, de enige vrouw, zo dichtbij, waar nooit contakt mee te maken zou zijn. Schreeuwen in de spiegel, proberen aan te kloppen, de zwakke plekken zoeken en misbruiken, niets bleek te werken. Samen onder n dak en geen communicatie, erger kon je je het haast niet voorstellen. Machteld scheen het niet te deren. Ze had haar familie, vrienden en collega's maar geen goddelijkheid zoals Angelique. Het kwam Wans voor dat er in elk mens een god zou kunnen schuilen, en misschien is dat ook wel zo...

Zeker als je bedenkt dat de namen van Machteld en Angelique alleen voor dit verhaal verzonnen zijn, de rest is waar... Schuilt de sneeuwgod in JOU?


Vriendelijke groeten
Uw ziener